Zabójcy Szatana, Andrzej Ziemiański, Andrzej Drzewiński – „Sam mógłbym coś takiego napisać”

Macie czasem po skończonej lekturze takie wrażenie, że sami moglibyście z powodzeniem napisać to, co właśnie przeczytaliście. Może nie byłoby lepsze, ale raczej gorsze też już nie. Tak miałem właśnie z „Zabójcami szatana” duetu Andrzej Ziemiański plus Andrzej Drzewiński.

Lubię nadrabiać mniej dostępną polską fantastykę i czasem się trafi na takie potworki. Niestety, nie potrafię nawet powiedzieć, w jakim stopniu jest to powieść Ziemiańskiego, a w jakim Drzewińskiego. Zresztą, Ziemiański jest dla mnie dosyć specyficznym autorem. Najpierw nabrałem do niego ogromnego szacunku po przeczytaniu zbioru „Zapach szkła”, a później… Cóż, później ów szacunek był już tylko trwoniony. Najpierw przez „Achaję”, która miała swoje „momenty”, ale w ogólnym rozrachunku była mocno przeciętna (i to po uśrednianiu; pierwszą część czytało się nieźle, ale trzecia, jeśli dobrze pamiętam, to był już dramat). Później zaś przerażającą powieść, jaką jest „Toy Wars”.

„Zabójcy szatana” są powieścią o grupie agentów, którzy wybierają się w – bodaj – tropiki w celu odszukania pewnego zaginionego uczonego, podejrzanego o prowadzenie na ludziach niebezpiecznych eksperymentów. Czemu „bodaj”? Ponieważ w ciągu dwóch dni od skończonej lektury wyparowały mi z pamięci już praktycznie wszystkie szczegóły. Dawno nie czytałem książki z tak nijaką fabułą i równie miałkimi bohaterami. Pierwsze skrzypce zostały obsadzone przez trzech panów, którzy w teorii różnili się cechami charakteru, lecz niestety aż do ostatniej strony ciągle mi się mylili. Nie zapamiętałem na ich temat dosłownie nic, nawet imiona są mi już w tej chwili obce.

Sama powieść ma dziwnie zaburzone proporcje. Liczy sobie raptem 200 stron, ale co i rusz autorzy znajdywali miejsce, żeby wrzucić opis rewolucyjnie spreparowanej mapy na kilka akapitów. Miało się to nijak do fabuły, spowalniało akcję, która i tak była ślamazarna (a to powieść tramwajowo-pociągowa przecież) i służyło chyba tylko jako pole do popisu do pisarzy.

Jeśli podobnie jak ja, lubicie sięgać po mniej popularne książki zaliczające się do polskiej fantastyki, to… sięgając w kierunku „Zabójców szatana”, jednak chwyćcie coś, co będzie leżało obok. Szanse, że traficie gorzej, są nikłe, a jeśli jednak tak się zdarzy, to koniecznie dajcie znać.

Swoją drogą, pisząc „sam bym to chyba napisał”, naprawdę mam wrażenie, że by się dało. Trzeba się zmobilizować i kiedyś w końcu przerodzić słowa w czyn…

Jeśli podobają Ci się moje materiały, zachęcam do dołączenia się do strony Personalnego Blogu Kulturalnego na Facebooku. Możesz mnie też śledzić na Twiiterze i polskim Blipie. Jeśli chcesz być na bieżąco, proponuję subskrypcję RSS-a.